Sonuçlar hep kaçınılmazdı

Trenler kaçardı

İstasyondan

Biz ise hep onlara bakardık

Aitsizlik kötü

Bunu öğretti bana

Mekan

Zaman ise beni hep sonsuzlukta

bekleyen sevgili

Boyutlar açıldı ufkumda

Kan çiçekleri açıyordu

O sıralar

Gül tomurcukları saçıyordu

Tüfekler

Ve hep o Gözümdeki

Masum bebek yüzleri

İşte onlardı

Beni dengesizleştiren

Hakimiyetim yok

Eğer o yok ise

Bende yokum